Ervaringen met Care for Women

Toen ik 45 was, begon ik in de overgang te komen.
Ik kreeg last van allerlei bekende klachten, maar ik kreeg ook steeds meer hoofdpijn. Op den duur had ik bijna elke dag een naar soort migraine.

Na veel doktersbezoek en uitproberen van medicijnen, had ik na enkele jaren de juiste samenstelling. Ik slikte ongeveer 6 medicijnen per dag. Deze zorgden ervoor dat ik redelijk fit en energiek de dag door kon komen. Sporten was in die tijd erg vermoeiend en dan kreeg ik alsnog hoofdpijn. Maar ook hiervoor kon ik weer iets slikken. Kortom; een behoorlijke medicijnwinkel.

Er werd een vleesboom ontdekt

Op mijn 50e werd er een vleesboom in mijn baarmoeder ontdekt. Deze werd eruit gehaald en onderzocht; het bleek niet goedaardig te zijn..

Tijdens een tweede operatie werd er meer van deze vleesboom weggehaald. Het zou ook veiliger zijn om meteen mijn eierstokken te verwijderen. Ik was immers toch al aardig in de overgang. Hoe ver precies wist ik niet, want ik slikte de pil (ter voorkoming van mijn migraine). Na mijn tweede operatie was ik benieuwd hoe het met mijn hormoonhuishouding zou gaan; want hierdoor kreeg ik juist migraine! De huisarts kon me er niets over vertellen. Ik probeerde een andere pil, werd hier heel erg ziek van en was ten einde raad.

Hoe zat het nou precies met mijn hormonen en wat voor medicijnen hoorden daarbij?

Door een vriendin kwam ik op het idee Care for Women te consulteren. Zij hadden van mijn klachten nog niet eerder gehoord, maar het was duidelijk dat ik teveel slikte en dat dat anders zou moeten. Ikzelf was onderhand bang geworden zonder de pillen te moeten leven. Na enkele consulten en veel onderzoek door de Care for Women specialiste bleek dat ik waarschijnlijk alle pillen af kon schaffen!

Zou ik dat durven?

De Care for Women specialiste liet mij zien hoe de hormoonhuishouding in mijn lichaam nu was en hoe ik dat eigenlijk kunstmatig in stand hield met al die pillen. Dit zag er hoopvol uit. Ik was eerst nog bang, maar wat had ik te verliezen? Ik was ook nog 10 kilo aangekomen door alle pillen. Dus ik besloot een plan op te stellen, samen met de Care for Women specialiste, om in fases de medicijnen af te bouwen. En tegelijkertijd goed op mijn lijn te letten. Ik ging er helemaal voor, maar ik wilde het ook geleidelijk en voorzichtig doen.

Ik begon in juni 2011 en had in mijn hoofd op 1 april 2012 weer op mijn streefgewicht van 65 kilo te zijn. Dit is precies gelukt en ik slikte toen en nu alleen nog supplementen van Care for Women. Inmiddels weeg ik 63,5 kilo en voel me fitter dan ooit. Ik voel me weer mezelf, dankzij Care for Women!

Het leek me goed om eens een healthcheck te doen te meer omdat ik eigenlijk nooit echte klachten heb. Tijdens het consult met een Care for Women specialiste bleek dat ik een te hoge bloeddruk had en een veel te snelle hartslag. Mij werd geadviseerd naar de huisarts te gaan, daar bleek inderdaad dat de hartslag veel te snel en onregelmatig was, de bloeddruk bleek wel in orde, metoprololl werd voorgeschreven. Ik ben blij dat ik bij deze deskundige specialiste ben geweest en kan iedereen aanbevelen eens zo’n check te doen. Hierdoor kon erger voorkomen worden.

Marie-Louise

Lees hier het verhaal van een mevrouw die dankzij de hulp van Care for Women nu zwanger is van haar eerste kindje. Het is lang geleden dat ik bij een Care for Women specialiste  op consult ben geweest. Eén doosje Menstrual care was genoeg om mijn systeem weer op de rails te krijgen.

Daarna al met regelmaat weer ongesteld en als mooi 'eindresultaat' zijn mijn vriend en ik nu in verwachting van ons eerste kindje (vorige zwangerschap telt medisch gezien niet mee).

Ik vond het wel mooi om dit ook met jullie te delen omdat Care for Women met haar producten een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan het prachtige eindresultaat. Mijn lichaam en geest zijn klaar om moeder te worden.

Eigenlijk ben ik vrolijk, sterk, enthousiast, en energiek. Maar steeds terugkerend waren dagen dat ik verzande of vast  liep.  Dagen dat ik niet goed kon nadenken, van alles vergat, me terug trok, heel erg moe en boos was en uiteindelijk vreselijk depressief werd. Het begon steeds met enkele dagen waarop ik slechter functioneerde, die eindigde in enkele zware dagen, en dan ging het langzaam weer beter. Een dag of tien slecht, een dag of achttien goed. Dan was er geen vuiltje aan de lucht.

Een malle molen, onverklaarbaar, niet normaal, en dat vond ik zelf ook. Mijn zelfvertrouwen raakte beschadigd, ik was om de paar jaar overspannen, en kreeg uiteindelijk een burn-out.

Het duurde jaren voor ik er achter kwam dat er een patroon zat in mijn klachten, dat samenviel met mijn menstruatiecyclus. Maar hoewel ik vanaf dat moment een gewaarschuwd mens was hielp dit me niet om de stormachtige depressies het hoofd te bieden.

Depressie?

Later las ik dat ik alle kenmerken had die horen bij een depressie. Je verliest contact met de realiteit, relativiteit en tijd. Je ervaart machteloosheid en wanhoop. Het kan zo sterk zijn dat je het idee hebt dat je in je diepste wezen depressief bent en dat het nooit meer over zal gaan. Het lijkt of jij de ellende bent die je voelt. Je verzet je ertegen maar dat helpt niet en je raakt uitgeput. Dat is zo angstig dat  je daar ook niet gauw met iemand over praat. Je durft voor jezelf al haast niet toe geven wat je voelt, bang dat je gek bent.

Psychische klachten

Natuurlijk zocht ik naar een uitweg, die mij  via de huisarts bracht bij de GGZ, gesprekstherapie en zelfhulptherapie. Kijkend naar mijn leven zie ik dat ik kwetsbaar ben voor psychische klachten en dat therapie daarom heel zinvol was. Maar de alsmaar terug kerende klachten die samengingen met mijn menstruatiecyclus verergerde dit en maakte het echt problematisch.

Ik heb mijn huisarts, gynaecoloog, psychologen gevraagd of er niet iets te doen was aan de in een duidelijke cyclus terugkerende klachten. Ik liet ze klachten en menstruatie kalender zien. Er werd niet of nauwelijks op gereageerd. Verder dan een vage bevestiging dat mijn klachten wellicht samen zouden kunnen hangen met mijn cyclus kwam geen van hen.

Iedere maand werd ik weer geconfronteerd met een crisis, regelmatig zo ernstig en zwart dat ik niet meer verder wilde. Ik schaamde me daarvoor en probeerde, helaas vaak tevergeefs, mezelf beter in de hand te krijgen.

Rond mijn achtenveertigste ging ik enorm zweten 's nachts, licht slapen en wakker liggen. Eerst af en toe maar later elke nacht. Mijn huisarts wist niet wat het was. Ik vroeg of het de overgang kon zijn, maar hij dacht het niet.

In contact met Care for Women

Via internet vond ik meer informatie over overgangsklachten en een PMS test bij  'Care for Women'. Ik vroeg een consult en hoorde eindelijk een helder en herkenbaar verhaal over PMS en wat er nu tijdens de overgang allemaal verandert. Sinds het consult gebruik ik 'Women's Mood' en AOV L-Tryptofaan. Al snel sliep ik beter. Nu vijf cyclussen later ben ik verbijsterd.

In tientallen jaren heb ik me niet zo goed gevoeld en kan alleen maar hopen dat dit aanhoudt. Het enig nadeel zijnde kosten van de voedings suplementen, die gek genoeg niet vergoed worden.

Ik voel me net een normaal mens! Al die tijd heb ik geen of nauwelijks last van depressieve gevoelens. Soms heel, heel vaag aan de horizon een drizeltje maar dat stelt echt niks voor. Wel ben ik voor en aan het begin van de menstruatie heel erg moe. Dan ga ik in de middag even twee uur slapen en vroeg naar bed en voel me prima!

Te weinig kennis

Blijkbaar is er bij veel huisartsen, psychologen en gynaecologen te weinig vakkennis over wat er gebeurt in je hersenen als je PMS klachten hebt. En nog minder over de eenvoudige middelen die je in kunt zetten om dit te ondervangen. Natuurlijk vraagt een werkelijke depressie om andere middelen. Maar mijn klachten hebben een duidelijke cyclus en wisselde in een vast patroon met perioden waarin ik normaal functioneer en me goed voel. Het is niet wetenschappelijk aantoonbaar, maar ik schat dat mijn depressieve en destructieve klachten voor 85% tot 90% hun oorzaak vinden in de gevolgen van hormoonwisselingen.

De klachten zijn zo goed als verdwenen en ik hoop met heel mijn hart dat er meer wetenschappelijk  onderzoek  komt naar de werking van de middelen die 'Care for Women' inzet. Hopelijk krijgt hun vakkundigheid de erkenning en bekendheid  die ze verdienen. Het heeft mijn ''normale'' leven gered.

Anoniem

Vanaf mijn puberteit weet ik dat ik PMS heb met klachten vlak voor de menstruatie. Ik weet wat ik moet doen; bewegen en gezond eten. Dat doe ik niet. Ik eet chocolade en koekjes en ik ben niet vooruit te branden. Zin in eten, vermoeidheid, buikkrampen en vocht vasthouden horen erbij. In het gezin is PMS normaal. Een lastig gegeven! Als ik kijk naar ongeveer zeven jaar geleden, zijn mijn klachten toegenomen.

Psychotherapie

Ik ga in behandeling met twee diagnoses die staan voor mijn levensgeschiedenis. De psychotherapie doet mij goed op verschillende vlakken, maar de klachten blijven en mijn onzekerheid verdwijnt ook niet. Zou het misschien bij mij horen? Is het iets waar ik mee moet leren omgaan? Na een jaar zonder psychotherapie besluit ik naar de psychiater te gaan om opnieuw te praten over antidepressiva. Ik heb mijn goede momenten, maar die worden steeds minder. Ik ga steeds meer aan mezelf twijfelen en ik word daar zo ontzettend moe van. Mijn psychiater raad me aan om elke dag minimaal een half uur buiten stevig te wandelen. Ik voel dat buitenlucht en beweging me goed doet en ik wandel gemiddeld drie tot vier keer in de week. Naast het wandelen ben ik ook minder gaan snoepen, alleen nog maar op feestjes. De pasta en de rijst worden tegenwoordig ook afgewogen en tot slot maak ik meer en meer een bewuste keuze in wat ik eet en wat ik niet meer eet.

Wat kan ik nog meer doen?

De klachten worden evengoed niet minder en ik twijfel of ik wel bij mijn werkgever moet blijven, want het kan ook aan mijn functie als maatschappelijk werker voor doven en slechthorenden liggen. Dit als ervaringsdeskundige. Mogelijk is het werk te zwaar en heeft het meer invloed dan ik denk. Ik vind het moeilijk om hierin een knoop door te hakken en te onderzoeken wat ik anders moet gaan doen. Mijn volgende stap is een bezoek aan een slaapcentrum, want ik ben ontzettend moe. Voordat ik dat ga regelen neem ik, op advies van mijn schoonmoeder, een kijkje op de website van Care for Women. Ze heeft die dag (31-01-2011) een stukje gelezen in de krant over deze organisatie. Meteen doe ik de test voor PMS. Ik heb PMS en dat komt ook uit de PMS test van Care for Women. Ik lees er meer over en ik krijg een aantal praktische tips. Alle puzzelstukjes vallen op hun plaats. Meteen maak ik online een afspraak met een specialiste, want de conclusie is ernstiger dan ik dacht en hopelijk kan zij mij ietsjes verder helpen. Met haar heb ik op 9 februari 2011 een zeer goed en vooral heel erg fijn gesprek! Ik heb PMDD. Dit is een psychische stoornis die verdacht veel lijkt op de stemmingsstoornis dat bij mij is vastgesteld. Progesteron is de boosdoener.

De stemmingswisselingen beïnvloeden mijn leven

De stemmingswisselingen, onzekerheid, spanningen en somberheid hadden weinig te maken met mijn eerdere diagnoses. Ik ga me steeds meer terugtrekken, ik ben ontzettend moe. In mijn werk schroef ik mijn uren terug naar 28 per week en  dat is eigenlijk nog steeds te veel voor mij. Met name in de laatste week voor de menstruatie. Dan is mijn concentratie slecht, ben ik erg moe en dat gaat gepaard met hoofdpijn en slecht slapen. Ik ben vooral uitgeput. Ja, ik ben behandeld en ik kan prima omgaan met mijn verleden en met mijn beperkingen. Maar de persoon die ik vroeger was zie ik de laatste tijd veel minder.

Eindelijk begint de menstruatie!

Dan gaat het weer ruim een week beter, eindelijk ben ik wat meer mezelf. Het blijft voor mij een raadsel hoe dit komt. Mijn echtgenoot gaat mee naar de Care for Women specialiste. Ik waardeer dat van hem en hij wil natuurlijk ook weten wat ik heb en hoe hij er het beste met mijn stemmingen om kan gaan. Mijn echtgenoot en ik kunnen geen kinderen krijgen en dat maakt de keuze voor een anticonceptiemiddel waar geen progesteron in zit gemakkelijk.

Hulp van Care for Women

De specialiste van Care for Women in Soest heeft met behulp van plaatjes heel duidelijk kunnen uitleggen wat de hormonen precies in mijn lichaam doen. Met, eerlijk gezegd, weinig verwachtingen, slik ik een ander anticonceptiemiddel en het resultaat is er meteen. Een rare gewaarwording. Mijn gedachten die in de loop van de jaren negatiever zijn geworden, kloppen niet meer met mijn gevoelens. Ik voel me goed en de ondertoon van somberheid is verdwenen. Het is wel heel gek als je dat niet meer bent gewend.

Van euforie naar een emotionele periode omdat ik eindelijk weet wat ik heb en omdat er een middel bestaat dat mijn leven teruggeeft.
Opnieuw ontdekken wie ik ben,  de negatieve gedachten en een aantal beperkingen waar ik afscheid van neem. Mijn echtgenoot heeft een nieuwe vrouw gekregen. Een vrouw die hij 14 jaar geleden leerde kennen en waar hij verliefd op wordt en wie hij trouwt. Hij heeft me achteruit zien gaan en we hebben wegen gevonden om daar samen mee te kunnen leven. Onze beperkingen en onze mogelijkheden. Het is zowel voor hem als voor mij een enorme schok geweest en we zijn boos, verdrietig en blij.

Ik heb weer zelfvertrouwen!

De Siska van tien à elf jaar geleden kan weer groeien en leren. Maar het belangrijkste is dat ik weer aanspreekbaar en sociaal ben. Ik ben me beter gaan kleden, ik gebruik make-up en ons huis wordt weer schoner. Dit alles met meer energie. Inmiddels ben ik 32 kilo kwijt en draag ik maatje 38 onder en 40 boven. Ik doe mijn werk beter en ik kan er weer meer bij hebben. Sterker nog, mijn werk is weer heel erg leuk!  Het is allemaal fantastisch!!! Met iedereen maak ik een praatje en ik voel me minder onzeker. Ik ben weer de vrouw die ik vroeger was en ik houd veel van haar!

Net als vroeger heb ik tussentijdse bloedinkjes bij het gebruik van de pil. Dit heeft me vroeger aangezet tot het gebruik van een zware pil met nog meer progesteron er in, dat nooit meer! Als ik meedoe aan mijn periodieke baarmoederhalskanker bevolkingsonderzoek hoef ik mij geen zorgen te maken. Deze bloedinkjes neem ik voor lief.

Dankzij Care for Women heb ik mijn leven weer terug!

Siska Ursem (1976)

"Jarenlang had ik tijdens mijn menstruatie vreselijke buikpijn. Ik kon dan niets, alles deed pijn. De trap op deed ik op handen en voeten omdat rechtoplopen gewoon niet ging. Ik heb de pil geslikt en allerlei middeltjes geprobeerd, niets werkte. Uiteindelijk, toen ik besefte dat dit echt niet normaal was, heb ik hulp gezocht."

Via de huisarts kwam ik terecht bij de gynaecoloog en ik hoopte op een oplossing voor mijn klachten. De gynaecoloog vroeg me de pijn te omschrijven. Ik gaf aan dat het voelde als weeën. Hij keek me aan, trok zijn wenkbrauwen op en vroeg: ’Weet u dan wat weeën zijn’? En dan nog niet eens de vraag op zich, maar dat toontje! Toen ik aangaf twee kinderen te hebben, was de reactie: ‘Ja dan weet u inderdaad wat weeën zijn’.

Ik heb geen inwendig onderzoek gehad, de diagnose en oplossing werden vastgesteld op basis van mijn verhaal. Ik kreeg twee opties, ik kon zware hormonen gaan slikken waardoor ik in de overgang kwam of mijn baarmoeder laten verwijderen. Een illusie armer en met een kater stond ik 10 minuten later weer buiten. Ik vond mezelf te jong voor deze oplossingen en was er ook nog niet aan toe. Zo ben ik door blijven lopen met mijn klachten, met het idee dat er niets anders op zat.

Vorig jaar kwam ik via mijn werk in aanraking met Care for Women. Een specialiste zag hoeveel pijn ik had en zei dat dit echt niet normaal was. Ze regelde een afspraak voor me met een gynaecoloog, dit keer een vrouwelijke. Na onderzoek bleek dat ik twee vleesbomen had. Maar die waren niet de oorzaak van de pijn. Na verder zoeken, werd geconstateerd dat ik een verdikt weefsel rond mijn baarmoeder had, daardoor had ik zoveel pijn!

Ik was dolgelukkig dat er een oorzaak was gevonden, maar nog gelukkiger met de oplossing! De vrouwelijke gynaecoloog adviseerde het Myrena spiraaltje. Er was dus gewoon een eenvoudige oplossing voor mijn probleem! Inmiddels ben ik al een half jaar pijn vrij. Boos worden op de eerste gynaecoloog lost niks op, ik vind het wel jammer dat hij niet verder heeft onderzocht. De vrouwelijke gynaecoloog heeft hem nog wel een brief gestuurd, misschien leert hij er van en kijkt hij de volgende keer bij een andere vrouw wel verder.

Ik ben enorm blij dat de Care for Women specialiste de beslissing voor me heeft genomen en een afspraak voor me maakte. Zelf was ik het vertrouwen in de gezondheidszorg wel een beetje kwijt. Ik voelde me bij haar op mijn gemak, er werd naar me geluisterd, meegeleefd en een oplossing geboden. De manier waarop ik bij Care for Women ontvangen werd: ik ga liever 10x naar Care for Women dan 1x naar de huisarts, dat zegt toch genoeg?!

Margreet van Zuidwind (49)

Zo rond mijn dertigste begon het: een aantal weken per maand voelde ik me als een dweil, ik denk dat dat het beste omschrijft hoe mijn lichamelijke toestand toen was, een soms heel boze dweil, dat wel. Ik voelde me alsof ik ieder moment uit elkaar kan barsten, ik had hoofdpijn, kon me niet concentreren en wilde de hele dag in bed blijven. Ik sleepte me door de dag en moest in de middag echt even rusten anders redde ik het niet.

Daarnaast was ik gewoon niet te genieten. Ik flapte er de meest onmogelijke opmerkingen uit waar ik mijn partner of vriendinnen me kwetste. Mijn kinderen waren ook favoriet onderwerp tijdens mijn buien, ze bleven het liefst uit mijn buurt want om het minste of geringste snauwde ik ze af. Daarna voelde ik me zo rot en een vreselijke moeder: hét recept voor een goede janksessie.

Het tegenstrijdige is: in de week van mijn menstruatie en de week daarna kon het allemaal niet kapot. Ik voelde me dan fantastisch, kon dubbel zo hard werken, had een leuke, liefdevolle relatie met mijn man en deed leuke dingen met mijn kinderen. Ik was gewoon een totaal andere Sabine, dat maakte het extra moeilijk want je weet dus ook hoe het is om geen klachten te hebben.

Natuurlijk ben ik met mijn klachten bij de huisarts geweest maar daar kreeg ik een beetje het gevoel alsof hij vond dat het tussen mijn oren zat, hij adviseerde me ook om naar de psycholoog te gaan! Heel goed bedoeld hoor, dat wel, maar een psycholoog was voor mijn gevoel zeker niet wat ik nodig had. Het was anders. Uiteindelijk ben ik een jaar lang een kalender gaan bijhouden voor mijn klachten. Daardoor gingen mijn ogen wel open! De klachten traden namelijk altijd op in de twee weken voor mijn menstruatie. Was ik ongesteld? Dan voelde ik me prima en ook in de week daarna was alles ok. Maar daarna begon alles weer van voren af aan.

Uiteindelijk ben ik weer naar de huisarts gegaan mét die kalender. Het 'toeval' wilde dat er die dag een vervanger was. De vervangende huisarts hoorde mijn verhaal, zag de kalender en zei:"Dit lijkt enorm op PMS, je moet eens naar Care for Women, daar weten ze hier heel veel vanaf en hebben ze de tijd voor je".

En dat heb ik gedaan! Voor het eerst werd er goed naar me geluisterd. Ik kreeg een consult van een uur, dat alleen al voelde als een luxe. Een uur helemaal voor mij alleen waarin ik al mijn vragen kon stellen, het was een cadeautje. En omdat de specialiste er zo diep op inging, konden we samen passende oplossingen zoeken. Achteraf denk ik dat gewone artsen te weinig tijd en aandacht kunnen besteden aan PMS en daardoor niet adequaat kunnen helpen.

Inmiddels gaat het heel goed met me. Ik ben niet 100% klachtenvrij maar door o.a. mijn levensstijl aan te passen gaat het veel en veel beter met me!

Sabine, 37

Het begon allemaal veertien jaar geleden. Ik kreeg opeens allerlei klachten. Eerst last van mijn maag, toen een blaasontsteking. Ik voelde me niet lekker. We waren pas verhuisd en ik was daarna bevallen van een dochter. Het ligt dááraan, dacht ik, dat ik niet lekker in mijn vel zit. Het gaat wel weer over als ik eenmaal gewend ben aan de nieuwe situatie. Maar het werd alleen maar erger. Ik kreeg steeds meer gekke dingen.

Ik was in de supermarkt toen ik opeens hartkloppingen kreeg en tintelingen in mijn linkerarm en gezicht. Mijn borst verkrampte. Het gaat niet goed met me, dacht ik. Ik raakte in paniek. Zwetend en duizelig liep ik te bibberen achter het winkelwagentje. Met mijn kind erin. Het was heel angstig. Ik bleef dicht naast de schappen lopen om me ergens aan vast te kunnen grijpen. Help, wat gebeurt er met me, ging het door me heen. Ik was bang om iets ernstigs te mankeren, bang om dood te gaan.

“Je mankeert niets, alles is goed”, zei de dokter. Maar ik kreeg steeds vaker van die angstaanvallen. Trillend en zwetend zat ik soms in de auto. Ik voelde me dan heel kwetsbaar: misschien val ik flauw of rijd ik ergens tegenaan met dat kind achterin. Ik draaide dan alle raampjes open. Of ik begon hard te zingen om mijn angst te overschreeuwen. Ik praatte op mezelf in: “Er is niets met je aan de hand, Karin.”

Als dat je een paar keer is gebeurd, word je bang om in de auto te stappen. Ik kreeg angst voor de angst. Ik durfde op een gegeven moment zelfs de straat niet meer op. Dat was heel erg. Ik gíng wel. Ik kleedde me netjes aan, deed lippenstift op, oorbellen in. Niemand zag wat aan me. Maar ik was als verdoofd.

In die tijd ben ik twee heel goede vriendschappen kwijtgeraakt. Met één vriendin was ik al tien jaar bevriend, en met de ander twintig. Ze vonden mij een aansteller. Ook in mijn huwelijk gaf het spanningen, want mijn man snapte ook niets van mijn klachten. Het onbegrip dat mensen hebben als je psychisch iets mankeert, dat is zo erg. Ik heb allerlei dokters bezocht, psychologen en specialisten. Maar nooit werd er een oorzaak gevonden. Totdat ik twee jaar geleden bij de Care for Women specialiste terechtkwam. Na al die jaren kon ik eindelijk mijn verhaal en emoties kwijt en kreeg ik duidelijkheid. Mijn klachten kwamen door de verandering van mijn hormonen. Die versterkte de angst. Dat te weten was een verademing. Er is wél wat met me aan de hand, dacht ik, ik ben niet gek.

Het gaat nu stukken beter met mij. Ik krijg nog steeds af en toe een angstaanval, maar ik weet nu hoe ik ermee om kan gaan. Ik heb geleerd hoe ik rustig kan blijven ademhalen en ik ben niet meer bang om dood te gaan. Maar het onbegrip nekt me nog steeds. Vooral het verlies van mijn vriendinnen heeft me veel pijn gedaan. Daar ben ik nog steeds heel verdrietig over.

Karin van Buren (47)

Sinds mijn 18e slikte ik de pil en rond mijn dertigste was ik gestopt met de pil. Ik schrok van de stemmingswisselingen die mij overvielen en die ik niet in de hand had. Dus snel weer begonnen met de pil.

Omdat mijn moeder en zus beiden rond hun 55ste in de overgang kwamen, adviseerde mijn huisarts mij rond die leeftijd te stoppen met de pil. Alhoewel ik best opzag tegen eventuele stemmingswisselingen, besloot ik toch te stoppen. Ik was eigenlijk best nieuwsgierig hoe mijn lichaam zou reageren zonder die hormonen en of ik al in de overgang zou zijn.

De eerste week had ik een beetje last van opvliegers. Daarna merkte ik weinig, alleen ging mijn figuur snel veranderen en sliep ik onrustiger. De eerste 4 maanden bleef de menstruatie weg.

Via een collega hoorde ik van Care for Women. Zij herkende zichzelf soms niet meer, maar na 3 weken Menopause Forte te hebben geslikt, werd zij weer de oude! Toevallig had zich recent vlakbij mijn woning een specialiste van Care for Women gevestigd. Mijn mening is dat toeval niet bestaat en dat dit het moment was voor mij om een afspraak te maken om ook een persoonlijk advies te vragen.

Er ging een wereld voor me open. Wat ik bijvoorbeeld niet wist, is dat de overgang soms een paar jaar kan duren (net als de pubertijd). En dat het niet nodig is veel hinder hiervan te ondervinden. Het feit dat een daartoe opgeleide vrouw ruim (1 uur) de tijd voor me neemt en punten opnoemt die herkenbaar zijn voor mij (maar waarvan ik nooit had gedacht dat dit met de overgang te maken had zoals bijv. haaruitval, droge mond, broze nagels, gewrichtspijn, tintelingen), stelt mij gerust en maakt mij zekerder.

Na vijf maanden ging ik toch weer menstrueren, waarmee de consulente mij feliciteerde; volgens haar was het een teken dat mijn lichaam in balans was gekomen. De overgang werd voor mij hierdoor meer positief dan negatief!

Na het eerste consult kreeg ik Menopause Forte en Mood . Ook al had ik weinig klachten, toch merkte ik snel duidelijk verschil. Ook de gesprekken met de specialiste hielpen daarbij. Evenals de healthchecks die de specialiste 2 x heeft afgenomen bij mij. Bloeddruk, cholestorol, glucose en gewicht worden opgenomen en waar nodig adviseert zij hoe de waardes kunnen verbeteren. Momenteel gebruik ik nog  Forte en Mood. Ik zie het als voedingssupplementen die mij prima bevallen.

Tot nu toe ben ik erg tevreden over de manier waarop Care for Women werkt (dicht bij de mensen, geen witte-jassen-cultuur, heel persoonlijk). Het feit dat de consulenten / specialisten vrouwen zijn, draagt hier zeker toe bij!

Hannie de Bruijn (56)

Deze keer een special, voor vrouwen. Mannen zijn uiteraard ook welkom om het te lezen, wie weet, misschien begrijp je je vrouw/vriendin dan de volgende keer een beetje beter. En als er mannen zijn die zich geroepen voelen om daar een verhaal tegenover te zetten.... Graag! Mail je verhaal, en wie weet. Als het interessant en informatief genoeg is, plaats ik het.  Ik doe alles om dames en heren elkaar beter te laten begrijpen.

Maar nu even voor de dames. En met name de dames in de overgang. vroeger dacht ik altijd als het over hormonen en PMS en dat soort dingen ging: "Niet zo zeuren zeg, zit allemaal tussen je oren!"En tot op zekere hoogte is dat ook zo, want die hypothalamus  zit ook tussen je oren. En daar worden al die hormonen gemaakt, dus technisch gesproken zit het ook tussen je oren. Maar daar houdt het op hoor. Wat een ellende kunnen die dingen veroorzaken.

Overgang, menopauze, the Change, Second Life, zo maar een paar benamingen voor hetzelfde. Op zich zit er in iedere naam wel iets grappigs als je er goed over na denkt. Het is inderdaad de overgang van het ene leven ( zorgen voor de kindertjes, man etc) naar het andere ( zorgen voor jezelf) En je houdt er uiteindelijk een tweede leven aan over. Maar ja, dan moet je dus wel door die verandering (change) heen.... En dat doe je het beste door op je gemak pauze te nemen. Maar ja, dat is iets waar wij vrouwen nou juist niet zo erg goed in zijn. Ik althans niet. Overigens bedacht ik me nog zoiets grappigs. Op de leeftijd dat je veranderingen helemaal niet meer zo leuk vindt, en je je er steeds vaker op betrapt dat je in je gedachten steeds meer op oma gaat lijken, met haar "Vroeger was alles beter, waarom kunnen dingen nou niet gewoon hetzelfde blijven gaan" onderga je de grootste verandering die er maar bestaat! Maar goed, dat zijn de kleine grapjes van het leven

Vandaag was ik dan dus eindelijk bij Care for Women. Niets dan lof, ik kan niet anders zeggen. Het is natuurlijk sowieso al prettig om met een vrouw over zo'n soort *probleem* te praten. Maar wat een parate kennis zeg. Voor mij helpt het vaak al als ik weet waar bepaalde dingen vandaan komen. Niet dat de problemen dan gelijk opgelost zijn, maar het helpt mij wel, te weten wat er nu eigenlijk in dat lijf gebeurt. En dat is denk ik ook een groot verschil met ene *gewoon* doktersbezoek. Mijn huisarts is ook nog eens mannelijk, maar die heeft simpelweg ook geen tijd om alles zo uitgebreid uit de doeken te doen. Ik heb daar een uur gezeten, waarvan ikzelf denk ik een kwartiertje aan het woord ben geweest om het probleem te schetsen. En verder is de specialiste/ervaringsdeskundige aan het woord geweest.
Ze riedelde alles op met een vanzelfsprekendheid , zonder me het gevoel te geven -daar-zit-er-weer-één- Heerlijk, zo'n energiek mens tegenover je, die zelf deze kant opgegaan is, omdat ze eigenlijk hetzelfde meegemaakt had! ER IS NOG HOOP!!!!

Nou had ik natuurlijk al geschreven dat het op het ogenblik al weer wat beter met me ging, maar dat dat maar een dun laagje was, bewees vandaag wel. Daarheen rijdend kreeg ik al weer een huilbui. Waarom is het voor de meeste van ons dames ( en ws de verpleegmutsen onder ons dubbel) nou toch zo moeilijk om lief te zijn voor onszelf, zuinig te zijn op onszelf?

Ik weet in iedergeval weet wat er met me aan de hand is, dat is het goede nieuws. Dat ik in de premenopausale fase zit. En die kan twee tot zeven jaar duren. "Wie zegt er dat het bij jou twee jaar duurt?"wist dochter bijdehand op te merken, waarop ik, onverbeterlijk optimistisch terug reageerde met : "En wie zegt er dat het bij mij zeven jaar duurt!" En hoe beter ik door deze periode heen kom, des te meer positieve invloed dat heeft op de verdere voortgang. Dus for now: Ik ga aan de hormonen en heb een vitamine preparaat en veel goede raad meegekregen.

Ik heb weer veel geleerd vandaag. Dat die rare overgang meer klachten met zich mee kan brengen dan alleen maar een onregelmatige cyclus en opvliegers. En dat je voor dit soort klachten echt veeeel beter naar Care for Women kan gaan dan naar je huisdokter, zelfs al kun je wel goed met hem of haar opschieten.

Tip van de dag: Met alle vrouwen*problemen*, ga naar Care for Women ( ook bij jou in de buurt )

Ik raakte vrij vroeg in de overgang, ergens had ik dat ook wel verwacht. Mijn baarmoeder is namelijk verwijderd en ook mijn moeder was al jong in de overgang, het kwam dus niet helemaal als een verrassing.
Ik ben in eerste instantie gewoon naar de huisarts gegaan met mijn klachten en heb daar pilletjes gekregen, maar mijn klachten werden alleen maar erger! Ook kwam ik kilo’s aan  en ik dacht:  ‘kan dit nou niet anders?’Eigenlijk was ik de wanhoop al nabij toen ik werd geattendeerd op Care for Women. Ik heb het echt aangegrepen als laatste redmiddel.

Op de site ben ik bewust gaan zoeken naar een specialiste die me aansprak, wel een beetje in de buurt natuurlijk. Ik vind het belangrijk dat ik op het eerste gezicht een goede indruk van iemand krijg en het idee heb dat het wel gaat klikken. Het is daarom fijn dat je via de site al kunt zien bij wie je terecht komt.

Het telefonisch contact was meteen al goed. De specialiste was meteen meelevend en er viel tijdens dat eerste gesprek al direct een last van me af. Tijdens het eerste consult kwam ze al met goede oplossingen en voelde ik me ook goed begeleid. Ze heeft diverse checks bij me gedaan bijvoorbeeld voor mijn cholesterol. Ook heb ik een vragenlijst ingevuld, om te kijken of het de overgang was of toch ernstige premenstruele klachten. In december heb ik een Health check gedaan, naar aanleiding daarvan ben ik ook gaan afvallen èn weer gaan sporten!

Ik gebruik de Menopause Forte en de Mood en echt, mijn klachten zijn verdwenen als sneeuw voor de zon. Kijk, je kunt een hele tijd doorlopen met je klachten en denken ‘de overgang, dat hoort er gewoon bij’ Maar het hoeft niet!

Als ik het met vriendinnen over de overgang en klachten heb, zeggen ze tegen me ‘maar we merken helemaal nooit iets aan jou!’ Dat komt omdat ik goede spullen gebruik en mijn verhaal ergens kwijt kon!

Ik ben erg blij met Care for Women. Ik sport weer, ben afgevallen, mijn klachten zijn weg en ook heeft mijn specialiste me geholpen mijn verleden af te sluiten.

Ellen (40)

Op mijn 38e kreeg ik van mijn huisarts te horen dat ik vervroegd in de overgang ben. De FSH waarden in mijn bloed waren erg hoog, dit hield in dat ik bezig was met de vervroegde overgang.

Ik had al wel een aantal jaar vage klachten maar als je nog zo jong bent, denk je eigenlijk nog niet aan de overgang. Vanwege mijn leeftijd stuurde de huisarts mij door naar de gyneacoloog. Wat mij erg tegen is gevallen in het hele traject is dat ik zo weinig informatie kreeg over de vervroegde overgang.

Een apothekersassistente vertelde mij over Care for Women. Zij gaf mij ook het telefoonnummer van Care for Women specialiste Mariëlle de Kok. Toen ik haar belde om een afspraak te maken, had ik er meteen een goed gevoel bij en ging ik ook vol goede moed naar haar toe.

Tijdens het eerste consult hadden we meteen een klik. Ze gaf me veel informatie over de overgang en ik kreeg antwoord op al mijn vragen. Ze heeft met me gekeken naar de risico’s van de vervroegde overgang en ook naar mijn voeding en leefstijl. Ook heeft ze me veel adviezen en boekentips gegeven. Het gebruik van hormonen en alternatieve middelen werd uitgebreid besproken, daardoor kon ik voor mezelf een goede keus maken.

Ik raad iedere vrouw met overgangsklachten aan een afspraak te maken met een Care for Women specialiste!

Judith (39)

Een collega vertelde me dat ze bij Care for Women was geweest voor haar overgangsklachten. Toen ze vertelde wat de klachten precies waren, was er een stuk herkenning: dat had ik ook! Zij was heel erg enthousiast en ik besloot ook een afspraak te maken.

Mijn overgangsklachten waren niet heel erg hoor. Wel behoorlijke opvliegers en ik sliep slecht. Maar het was gewoon heel prettig om het gesprek met iemand aan te gaan. Ik dacht van tevoren: ‘ook al krijg ik alleen maar te horen dat ik het moet accepteren, er is iemand die naar me luistert en me vertelt wat ik met mijn klachten aan moet’.

Naar aanleiding van het eerste consult kreeg ik de Mood. Dit zou het best passen bij mijn klachten. Mijn stemmingen wisselden namelijk ook wel een beetje en in combinatie met de opvliegers en het slechte slapen zou dit de goede oplossing voor mij kunnen zijn. Inderdaad: het hielp! Ik voelde me veel evenwichtiger en de opvliegers werden ook minder. Doordat ik rustiger was, sliep ik ook beter. Ik lag nog wel wakker soms, maar ik lag me niet meer zo op te winden dat ik nog steeds wakker was. Ook door de gesprekken met de specialiste kreeg ik een rustiger gevoel, dat ik gewoon van me af kon praten was heel fijn.

Inmiddels is het al wel ruim een jaar geleden dat ik mijn laatste menstruatie heb gehad. Ik heb het er denk ik wel opzitten. Toch vond ik bepaalde dingen wel erg lastig aan de overgang, de gewichtstoename bijvoorbeeld. Of die keer dat ik ziek was en ik niet meer wist of ik het nou warm en koud van de opvliegers had of dat het echt die griep was. Ook heb ik een periode gehad dat mijn gewrichten heel stijf en pijnlijk waren als ik opstond, opgezwollen waren ze ook. Dat is gelukkig helemaal weggetrokken maar je gaat toch wel even denken…

Tijdens de consulten krijg je ook een healthcheck, je cholesterol wordt dan bijvoorbeeld gemeten. In de overgang loop je als vrouw een groot risico op een te hoog cholesterol. Daarom vind ik het belangrijk om dat in de gaten te houden. Mijn cholesterol was inderdaad iets verhoogd. Maar ik was er op tijd bij. Ik kreeg een voedingsadvies en eet meer vis. Na 5 maanden heb ik weer een afspraak gemaakt om mijn cholesterol te laten meten en ik wil dat ook blijven doen. Het geeft me een gerust gevoel en als je er op tijd bij bent, is er heel veel aan te doen.

Ik ben oorspronkelijk eigenlijk puur uit een stukje nieuwsgierigheid naar de Care for Women specialiste gegaan. Ik wilde wel eens weten of mij dit zou bevallen. Ik heb er een hele prettige ervaring aan over gehouden. Ik wil niet zeggen dat ik ergens anders niet goed geholpen zou zijn hoor, maar bij Care for Women is er een stuk extra aandacht voor vrouwelijke zaken en voor jou als vrouw en dat heb ik als heel fijn ervaren!

Inèze Voorneman

Het begon anderhalf jaar geleden denk ik. Vanaf die tijd ben ik niet meer ongesteld geweest en ik kreeg opvliegers. Ik had last van heel erg transpireren, heel erg zweten, zo erg dat de druppels gewoon van m’n kop afvallen.

Het overviel me meestal als ik ging eten, dan voel je ineens je lichaam veranderen, ik werd knalrood en je begint te zweten. Het is een heel onprettig gevoel, ik weet me dan ook geen houding te geven. Inmiddels is mijn omgeving er wel aan gewend, maar in het begin vroeg ze wel eens aan me ‘wat is er met je aan de hand?’ en dan zei ik een opvlieger denk ik?

Toen kwam ik bij Care for Women terecht, zij adviseerde mij de Menopause Forte te gebruiken, je neemt dagelijks één tabletje en het helpt! Het is een stuk minder, bij mij is het niet helemaal weg, maar ik doe ook heel intensief werk, dus dat is ook niet zo vreemd. Maar ik heb het wel eens een tijdje geprobeerd zonder de Menopause Forte en je merkt direct het verschil, het komt genadeloos weer terug! Ik geef ook andere het advies om het te gebruiken, mijn zus heeft bijvoorbeeld ook heel erg last van de overgang en dan vertel ik dat ik er zo door geholpen ben. Omdat je je er zo onprettig door voelt blijft het een onderwerp waar je moeilijk over praat.

Claudia Sijmons (43)

De eerste zwangerschap van Martine was oké, de tweede bleek een tweeling te zijn. Ze miste antwoorden op haar vragen, de verloskundige kon haar niet echt gerust stellen. ‘Een Care for Women specialiste was misschien best handig geweest, iemand die me begeleidde door de zwangerschap heen.’ Want de zwangerschap van een tweeling bleek een hele andere tak van sport.

Martine en haar tweeling

“Als je zwanger bent van een tweeling ga je bij de verloskundige weg en moet je voor controle naar het ziekenhuis. Ik heb wel 7 verschillende gynaecologen gehad voor mijn echo’s, dus persoonlijk werd het niet echt. Er was elke keer een ander, ik kreeg heel weinig informatie, behalve dat de kinderen goed groeiden. En ik dan? Is het misschien ook fijn om te weten hoe het eigenlijk met mij gaat?  Er werd verder niet echt naar je gekeken, behalve mijn bloeddruk werd opgemeten. Ik had vocht in mijn benen, maar dat hoort er allemaal bij.

Intensive Care

Totdat ik moest bevallen, ik bleek zwangerschapsvergiftiging te hebben, niemand die daar dus achter was gekomen tot het moment zelf. Ik heb een paar dagen op de Intensive Care gelegen, ineens had ik alle aandacht. Maar dat had natuurlijk anders gemoeten. Je laat je afschepen tijdens die controles met ‘mevrouwtje het komt wel goed’ Achteraf bleek de waarde al niet goed, ze liepen weg, er was zo weinig tijd tijdens die controles. De afspraken liepen uit, waardoor ik er weer snel tussendoor gejast werd. Zo was niemand tot de conclusie gekomen dat ik zwangerschapsvergiftiging had.

Zwangerschapsvergiftiging

Met de tweeling ging het gelukkig heel goed en voor het gemak dachten ze in het ziekenhuis dat het met mij ook goed ging. Nu ik er op terugkijk vindt ik dat ik erg weinig informatie kreeg in die tijd, ik moest overal om vragen. Doordat ik zoveel verschillende mensen had gezien in het ziekenhuis bouw je geen band op, niet zoals ik die band wel had met mijn verloskundigen bij mij eerste zwangerschap. De afspraken in het ziekenhuis, ik voelde me de zoveelste, er werd wel gevraagd of ik nog vragen had, maar de afspraken duurde 5, hoogstens 10 minuten, ik had niet het gevoel dat ze de tijd voor me namen. De echo kost dan al veel tijd en hop naar de volgende! Achteraf vond ik het toen ook helemaal niet meer leuk om naar het ziekenhuis te gaan, het was een haastgebeuren. Toen ik eenmaal op de Intensive Care terecht kwam met mijn zwangerschapsvergiftiging is de schade ruimschoots ingehaald, iedereen kwam kijken, iedere arts of verpleegkundigen die ik daarvoor nooit had gezien, had nu ineens tijd voor me. Iedere gynaecoloog heb ik wel gezien, dat was wel heel fijn. De nasleep is goed gegaan, maar het had natuurlijk anders gemoeten.

Kraamhulp

Het is gelukkig goed afgelopen, maar ik wil wel iedereen meegeven dat een tweelingbevalling echt totaal een ander verhaal is. Ik wilde bij de eerste heel graag een ruggenprik, maar die kreeg ik niet, want ze zeiden ‘die poep je er zo even uit’, ik voelde me totaal niet serieus genomen. Maar bij de tweeling is het heel vaak een keizersnee en het is toch wel fijn als je daar een beetje op voorbereid wordt, ik wist totaal niet wat me te wachten stond. Bij een tweeling krijgen veel vrouwen te maken met een stuitbevalling. Maar ik miste ook informatie over de nasleep, doordat ik op de IC terecht kwam had ik niet meteen die 2 kleintjes in mijn armen. Daarna moet je rust nemen, maar doordat ik zo verzwakt was, ik had een bloedtransfusie gehad, was de normale week kraamzorg eigenlijk veel te kort. En bij een tweeling krijg je niet 2x zo lang kraamhulp. Terwijl dat bij mij geen overbodige luxe was, maar daar moet je wel zelf om vragen. Daarna heb ik nog bijna 3 maanden hulp in de huishouding gehad omdat mijn eigen lichaam moest herstellen. Een ‘zwangerschapspreekuur’ waar je gewoon informatie krijgt, meer voorlichting over een tweelingzwangerschap en de bevalling, dat ik eerder had moeten stoppen met werken bijvoorbeeld, niemand die me dat verteld had. Dat is wat ik gemist heb en dat Care for Women dat gaat geven daar ben ik heel blij mee! Want in het ziekenhuis gaat alle aandacht naar je kindje en bij de verloskundige vaak ook, maar de gezondheid van je eigen lichaam is, heb ik gemerkt, toch wel even belangrijk.

Ontzwangeren

Ontzwangeren was ook zo’n leuk onderwerp, je omgeving heeft altijd van die goed bedoelde adviezen. Je leeft naar de bevalling toe, maar daarna begint het pas. Heb ik ze niet te warm gekleed of hadden ze wel een jasje dikker aangemogen vandaag? Je gaat in het begin naar je werk met schuldgevoelens ‘was ik nou maar bij mijn kind!, dat hoort er allemaal bij, je bent misschien in het begin maar half bij je werk, ook dat heb ik gehad. Mogen ze je van je werk bellen in de tijd dat je eigenlijk gewoon lekker van je kindje of kindjes wil genieten. Hoe stel je je op tegenover je werk? Je wilt ook niet die werkende moeder worden die niks kan combineren. Je wilt flexibel blijven, maar je kinderen komen toch op nummer één te staan.”

Het ging niet goed in mijn hoofd. Ik voelde me bij vlagen wegzakken in een depressieve stemming. Dat maakte me onzeker: kan ik het allemaal wel aan? Mijn gezin, mijn werk in de psychiatrie? Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest. Ik was bang zelf psychiatrisch patiënt te worden. Het klopte niet, het voelde zo raar. Want er was geen reden voor: ik heb alles wat mijn hart begeert. Dat maakte het heel verwarrend. Uiteindelijk kwam ik via een vriendin bij Care for Women terecht. Er bleek wel een reden voor die depressieve gevoelens: de overgang.

Ik loop er nu al twee jaar mee. Ik voel het aankomen zo’n neerslachtige stemming, dan ben ik minder aanwezig, word ik stiller, zit ik niet lekker meer in mijn vel. Het enige wat ik dan wil is met rust gelaten worden.

Ik herken mezelf niet meer. Ik was altijd vrolijk en gooide de problemen over mijn schouder. Heel ondernemend was ik ook, niets was me te veel. Maar nu raak ik het overzicht al kwijt bij het organiseren van een verjaardag. Ik kan niet eens bedenken wat ik voor de visite in huis moet halen. Het liefst vier ik verjaardagen helemaal niet. Ik verlang vooral naar rust. Maar mijn hoofd is nooit meer leeg. Ik blijf maar malen. Over wat ertegen me is gezegd, wat er is gebeurd op mijn werk. Ik blijf erin hangen. Ik zie overal een probleem in. Dat maakt het ook zo zwaar. Het lukt me niet om de dingen los te laten. Dan word ik boos op mezelf: stel je niet zo aan, denk ik dan.

Het dieptepunt kwam toen de gedachte door mijn hoofd ging om uit het leven te stappen. Dat je zover kunt komen dat je die gedachte hebt, dat vind ik het ergste. Terwijl ik helemaal geen reden had om me zo te voelen. Dat heb ik nooit verteld aan iemand, ook niet aan mijn vriendinnen. Dat is iets wat je tegen niemand kunt zeggen. Dat dieptepunt heb ik achter de rug, ik heb die gedachte niet meer. Ik heb die knop om kunnen zetten. Dat geeft een goed gevoel. Ik herken daar weer een glimpje van mezelf in, in dat kiezen voor het positieve.

Ik ben blij dat ik mijn werk heb en mijn twee kinderen. Dat houdt me op de been. Het geeft afleiding, regelmaat en structuur. Mijn man is een schat. Die helpt me waar hij maar kan, ik ben hem nooit te veel. En ik heb een heel fijne, vrolijke vriendin. Bij haar voel ik altijd weer even licht en lucht in mijn hoofd. Dan voel ik me groeien.

Het geeft ook rust dat ik nu weet dat het de hormonen zijn die ten grondslag liggen aan die neerslachtige buien en dat onbestemde gevoel vanbinnen. Ik kan het ergens aan ophangen. Gaat het ooit een keer weg? Ik ben ervan overtuigd dat dat gebeurt. Ik verlang er zo naar weer te zijn wie ik ben.

Anoniem (49)

Robina (19) werd ongepland zwanger. Robina wist nietdat postnatale depressie bestond. De verwachtte roze wolk toen haar kind geboren was sloeg om in een nachtmerrie. Vol met medicatie van de psychiater kon ze niet genieten van haar prille moederschap. Bekijk de video >>

Ik werd ’s nachts steeds badend in het zweet wakker. Deken van me afgooien, deken er weer op, raam open, raam dicht. Mijn partner werd er helemaal gek van. Daarbij kreeg ik ook overdag zweetaanvallen. Die kwamen ineens opzetten. Mijn hele lichaam werd dan drijfnat, mijn oksels, mijn gezicht. Het was heel erg. “Je moet je niet zo druk maken,” zeiden de mensen om me heen. Net of je er wat aan kunt doen, aan dat zweten. Zelfs op straat werd ik herhaaldelijk door mensen aangesproken: “Mevrouw, voelt u zich niet lekker? U bent helemaal nat.” Ik kon dan wel door de grond zakken.

Op een gegeven moment ging ik niet meer naar feestjes. Ik durfde niet meer. Ik was een keer al nat toen ik mijn danspartner nog maar net vasthield. Het was afschuwelijk, ik schaamde me dood. Sindsdien sloeg ik alle uitnodigingen af. Dat houdt dan allemaal op. Je kunt niets doen als je zo zweet.

Ik werd heel opstandig, agressief en gejaagd. Mijn partner moest het daarbij ontgelden, ik reageerde al mijn frustratie op hem af. Uiteindelijk is de relatie stukgegaan. Ook op mijn werk bij dementerende mensen werden mijn collega’s helemaal gek van me. Maar zelf had ik er geen erg in dat ik onaardig deed. Ik dacht: het ligt aan hen. Later begreep ik: het lag aan mij. Het waren de hormonen.

Doordat ik alsmaar niet sliep, was ik ook ontzettend moe. Ik kreeg hoofdpijn, hartkloppingen. Ik werd verward, raakte helemaal de kluts kwijt. Het dieptepunt kwam toen ik mijn geduld verloor bij een bewoner. “Ik ben het zat!”, viel ik tegen hem uit en liep weg. Daar heb ik heel erge spijt van gehad. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen. Toen dacht ik: dit gaat niet goed. De bewoners mogen niet de dupe worden van mijn overgangsklachten. Ik meldde me ziek. En stortte helemaal in. Ik liep toen al drie jaar met klachten. Achteraf vraag ik me af: hoe heb ik dat zo lang kunnen volhouden?

Mijn huisarts begreep het niet. Die zat me aan te kijken alsof ik van een andere planeet kwam. De Care for Women specialiste begreep het wel. Zij adviseerde mij fyto-oestrogenen te gaan slikken. Ik stond er heel sceptisch tegenover. De eerste zes weken werden mijn klachten ook alleen maar erger, ik wist niet waar ik het zoeken moest. Het helpt niet, dacht ik. Het helpt iedereen, behalve mij. Maar de middelen hadden tijd nodig om hun werking te kunnen doen.

Hevig zweten doe ik niet meer. Ik ben ook heel rustig geworden. En sinds vorige week ben ik, na ruim twee maanden ziek thuis, weer voor halve dagen aan het werk. Voor hele ben ik nog te moe, maar ik ben zo ontzettend blij dat ik weer naar mijn werk kan. En dat ik weer een sociaal leven kan hebben. Dat heb ik de afgelopen jaren niet gehad. Het waren magere jaren, maar nu komen de vette.

Ingrid Stoc (55)

Helen werd op latere leeftijd zwanger, en vertelde haar verhaal aan Care for Women. Video afspelen >>

Yvonne Fischer (47 jaar) vertelt over haar ervaring met de overgang en met Care for Women. Video afspelen >>